| تبليغات | X |
|
راديوفردا7 |
 |
|
 |
|
|
|
|
|
هرودوت مورخ يونانی كه در سده پنجم پيش از ميلاد مي زيسته و با چند تن از شاهان هخامنشی همزمان بوده است. دراين زمينه چنين می نويسد:«ايرانيان به فرزندان خود از پنج سالگي تا بيست سالگی آداب نيكوی زرتشتی و بويژه سواری٬ تيراندازی و راستگويی می آموختند. آنها دروغ گويی را بدترين عيب می دانستند. و برای آنكه ناگريز به انجام اين كار زشت نشوند حتی از وام خواستن نيز خودداری می كردند، چرا كه ممكن بود وامدار به جهتی ناگزير به دروغگويی شود. آنان از آداب دهان افكندن در آب و در رهگذرها و در نزد ديگران ابا داشتند. در آب روان دست و رو نمی شستند و آنرا به ناپاكی نمی آلودند. ايرانيان كهن فرزندان خود را از دوران كودكی به ورزش هايی مانند دويدن، تحمل سرما و گرما، بكار بردن سلاح های گوناگون، سواری و ارابه رانی عادت می دادند و بزرگترين صفات آنان مردانگی، رشادت و دلاوری بود. براستی ما ايرانيان تا چه اندازه می توانيم ادعا کنيم که ايرانی هستيم و آيا پاکی و راستگويی هنوز هم در ميان ما جايگاهی چون گذشته دارد؟
از آه بخشکانم آب همه دريا را و ز اشک کنم دريا روی همه صحرا را
در خيل همه ياران همراز نمی جويم نه زاهد روحانی نه شاهد زيبا را |
||
|
لينک مطلب
نوشته شده در دوشنبه یکم فروردین 1384ساعت 11:42 توسط
|
|
||
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
صفحه نخست
|
||
| | |
POWERED BY BLOGFA.COM | ||
